İnsanlar hep Tyler Durden'ı tanıyıp tanımadığımı soruyor.
Üç dakika kaldı.
O an geldi çattı. Sıfır noktası.
Günün anlam ve önemiyle ilgili konuşsana.
Ağzına bir namlu dayanmışken sadece sesli harf çıkarabiliyorsun.
Aklıma bir şey gelmiyor.
Bir saniyeliğine Tyler'ın kontrollü patlama olayı aklımdan çıkıyor
ve silahın ne kadar temiz olduğunu düşünüyorum.
Heyecan şimdi başlıyor.
Eski bir deyiş vardır, insanlar hep sevdiklerini incitir diye,
bu hep iki yönlüdür aslında.
Toplu imha sahnesinin bu oyununda ilk sırada izleyici olarak oturuyoruz.
Kaos Projesi'nin Patlatıcı Ekibi
bir düzine binanın taşıyıcı kolonlarına jelatin patlayıcı döşedi.
İki dakika içerisinde fitiller ateşlenecek
ve birkaç blokluk bir alan, için için yanan enkaza dönüşecek.
Bunu biliyorum çünkü Tyler biliyor.
İki buçuk dakika. Kazandığımız zaferleri bir düşünsene.
Birdenbire bütün bu silahların, bombaların ve devrimin,
Marla Singer isimli bir kadınla alakalı olduğunu idrak ettim.
Bob. Bob'un karı gibi memeleri vardı.
BİRLİKTE HALA ERKEĞİZ
Testis kanseri olan erkekler için bir terapi grubundaydım.
Üzerime salya sümük ağlayan bu koca sığır ise Bob.
Yine de erkeğiz.
Evet, erkeğiz.
Biz erkeğiz.
Bob testislerini aldırmış, ardından hormon tedavisi görmüştü.
Memeleri çıkmıştı çünkü testosteron seviyesi yükselince
vücudundaki östrojen de artmıştı.
- Kafamı koyduğum yer orasıydı. - Yine göğüslerimden sıvı alacaklar.
Dev gibi, terli memelerinin arasındayken
insanın aklına Tanrı'nın büyüklüğü geliyor.
Tamam, şimdi ağlama sırası sende.
Hayır, bir dakika. Başından anlatmaya başlayayım.
Altı ay boyunca uyuyamadım.
Uyuyamadım...
Uykusuzken her şey gerçek dışı geliyor.
Her şey çok uzaklarda gibi.
Her şey kopyanın
kopyasının kopyası.
Derin uzay araştırmaları artınca
her şeyin ismini şirketler koyacak.
IBM Yıldız Küresi.
Microsoft Galaksisi.
Starbucks Gezegeni.
Bazı işler için bu hafta şehir dışına çıkmanı istiyorum.
Parlak mavi kravatını taktığına göre günlerden salı olmalıydı.
Elimdeki raporları siz güncelleme isteyene dek rafa mı kaldırayım yani?
Önceliğin bunlar. İşte uçuş biletlerin. Sorun çıkarsa beni ara.
Enerji doluydu. Belli ki grande lattesini kıçına lavman yaptırmıştı.
Tıpkı birçok kişi gibi ben de IKEA yuva kurma içgüdüsünün kölesi olmuştum.
- Erika Pekkari yatak eteği sipariş edecektim. - Lütfen ayrılmayın.
Yin yang şeklinde bir sehpa gibi
zekice bir şey gördüğümde onu almalıydım.
Klipsk özel ev ofisi ünitesi.
Hovetrekke ev egzersiz bisikleti.
Veya yeşil çizgili Ohamshab kanepesi.
Hatta çevre dostu, beyazlatılmamış kağıttan yapılan Ryslampa abajurları.
Katalogların sayfalarında gezinirken
ne tür bir yemek takımı kişiliğimi yansıtır diye düşünürdüm.
Hepsinden almıştım. Dürüst, çalışkan yerliler tarafından
el emeğiyle yapıldığı belli olsun diye
minik kabarcıkları ve kusurları olan cam tabaklardan...
- Lütfen bekleyin. - ...bile vardı.
Okuduğumuz porno dergilerin yerini
Horchow koleksiyonu almıştı.
- Hayır. Uykusuzluktan ölmezsin. - Peki ya narkolepsiden?
Uyuyakalıyor ve başka yerde uyanıyorum. Oraya nasıl gittiğimi bile hatırlamıyorum.
- Gevşemeye ihtiyacın var. - Bana bir şey veremez misiniz, lütfen?
Kırmızı ve mavi Tuinals, kıpkırmızı Seconals gibi...
Hayır. Sağlıklı ve doğal uykuya ihtiyacın var.
Biraz kedi otu kökü çiğne ve daha çok spor yap.
- Hadi ama. Acı çekiyorum. - Acı mı görmek istiyorsun?
Salı akşamları Metodist kilisesine uğra. Testis kanseri olan insanları gör.
İşte acı orada.
Hep üç çocuğum olsun istemiştim. İki erkek, bir kız.
Mindy ise iki kız, bir erkek olsun isterdi.
Hiçbir konuda anlaşamazdık.
Geçen hafta ilk çocuğunu doğurdu.
Bir kız.
Yeni... Yeni kocasından.
Tanrı'ya şükürler olsun diyorum.
Onun adına seviniyorum.
Çünkü bunu hak ediyor.
İçini bize döktüğü için hepimiz Thomas'a teşekkür edelim.
Teşekkürler Thomas.
Bu odada birçok cesaretli insan görüyorum.
Bu da bana güç veriyor.
Birbirimize güç veriyoruz.
Sıra ikili paylaşımlarda.
Hepimiz Thomas'ın yaptığı gibi içimizi karşımızdakine dökelim.
Herkes bir eş bulsun.
İşte koca sığırla böyle tanıştım.
Gözleri ağlamaktan kan çanağına dönmüştü.
Dizleri bitişik şekilde küçük hantal adımlarla yürüyordu.
- Adım Bob. - Bob, ha?
Bob şampiyon bir vücutçuydu.
Gece yarısı yayınlanan şu göğüs geliştirme programını biliyor musunuz?
Bu onun fikriydi.
Dopingciydim.
Bilirsin işte, steroid kullanırdım.
Diabonal ve... Wisterol falan.
Bir düşünsene, bunları yarış atlarında kullanıyorlar.
Şimdi ise iflas ettim, boşandım.
Yetişkin iki çocuğum var ve telefonlarıma cevap bile vermiyorlar.
Tanımadığım insanların bu kadar içten konuşması beni de yufka yürekli yapıyor.
Hadi... Cornelius.
Sen de ağlayabilirsin.
Ve sonra... Bir şey oldu. Kendimi bırakıverdim.
Ağlamak gerçekten iyidir.
Her şeyi unuttum.
Dipsiz ve karanlık bir sessizliğe gömüldüm.
Özgürlüğü buldum.
Tüm umudunu yitirmek özgürlüktü.
Her şey yolunda.
Bebekler bile böyle güzel uyuyamaz.
Bu işe bağımlı olmuştum.
Ensest Kurbanları Grubu İsimsiz Alkolikler
"Olumlu Olumluluk" "Dimdik Durmayı Öğrenmek"
TÜBERKÜLOZLA Nasıl Başa Çıkarız
Hiçbir şey söylemediğimde insanlar hep daha kötüsünü varsaydı.
Onlar ağladıkça...
DAİMA İLERİ VE YUKARI
Ben daha da çok ağladım.
DESTEK GRUBU ÇİZELGESİ DERİ KANSERİ - BÖBREK YETMEZLİĞİ
Şimdi kalp çakramız olan yeşil kapıyı açacağız...
Aslında öldüğüm falan yoktu.
Vücudumda ne kanser ne de parazit vardı.
Etrafımı saran bu hayatların küçük, sıcak merkeziydim sadece.
Acınızı küre şeklinde, beyaz bir şifa ışığı olarak hayal edin.
Vücudunuzda dolaşarak sizi iyileştiriyor.
Şimdi buna devam edin. Nefes almayı unutmayın.
Ve odanın arka kapısından adımınızı atın.
Nereye gidiyor?
Mağaranıza.
Mağaranıza doğru adım atın.
İşte böyle.
Mağaranızın derinliklerine doğru ilerliyorsunuz
ve orada güç hayvanınızı bulacaksınız.
Kayalım.
Her akşam ölüyor
ve her akşam yeniden doğuyordum.
Hortlak gibiydim.
Bob beni seviyordu çünkü benim de testislerimin alındığını düşünüyordu.
Orada olmak, göğüslerine yaslanmak, ağlamaya hazır olmak.
İşte benim tatilim buydu.
Ve o... Her şeyi mahvetti.
Kanser terapisi, değil mi?
Marla Singer adındaki bu piliç testis kanseri değildi.
Bir yalancıydı.
Tek bir hastalığı bile yoktu.
Onu perşembeleri kan parazitleri grubum Özgür ve Temiz'de görüyordum.
Sonra iki ayda bir olan hücresel anemi grubum Umut'ta
ve yine cuma günleri tüberküloz terapisi, Anın Tadını Çıkar'da görüyordum.
Büyük turist Marla.
Onun yalanı benim yalanımı yansıtıyordu.
Birden hiçbir şey hissetmemeye başladım.
Ağlayamıyordum. Böylece uykusuzluk tekrar başladı.
Bir sonraki terapide meditasyonun hemen ardından,
kalp çakralarımızı açtıktan sonra, sıra sarılma faslına gelince,
sürtük Marla Singer'ı yakalayıp şöyle bağıracaktım:
Marla, seni yalancı! Seni büyük turist! Buna ihtiyacım var! Şimdi defol buradan!
Dört gündür uyuyamamıştım.
Kurumaya bırakıyoruz...
Uykusuzluk hastalığı çekince ne doğru dürüst uyuyabiliyor
ne de uyanık kalabiliyorsunuz.
Bu akşamki paylaşıma Chloe'nin söylemek istediği birkaç kelimeyle başlıyoruz.
Ah, evet, Chloe.
Chloe partide etrafta dolaşan
ve insanlara aşırı nazik davranan Meryl Streep'in iskeleti gibiydi.
Hala buradayım.
Ama ne kadar daha kalacağımı bilmiyorum.
Bunu kimse bilmiyor.
Ama iyi bir haberim var.
Artık ölümden korkmuyorum.
Ama... Epey yalnızlık çekiyorum.
Kimse benimle sevişmiyor.
Sona çok yaklaştım
ve tek istediğim son bir kez sevişmek.
Dairemde porno filmler
- ve kayganlaştırıcı ve amil nitrat var. - Teşekkürler, Chloe.
Hadi hepimiz Chloe'ye teşekkür edelim.
Teşekkürler, Chloe.
Şimdi kendimizi meditasyona hazırlayalım.
Mağaranızın girişinde duruyorsunuz.
Mağaranıza adım atıyor ve yürümeye başlıyorsunuz...
Bir tümörüm olsa adını Marla koyardım.
Marla.
Bir yara gibiydi. Hani damağınızda çıkar
ve dilinizle oynamasanız iyileşecek gibidir. Ama oynamadan duramazsınız.
...giderek daha da derine ilerliyorsunuz.
Etrafınızı saran iyileştirici bir enerji hissediyorsunuz.
Şimdi güç hayvanınızı bulun.
Kayalım.
Pekala. Şimdi eşleşin.
Bu akşam sizin için özel birini seçin.
Selam.
- Konuşmamız gerek. - Olur.
- Senin olayını çözdüm. - Ne dedin?
Evet. Sen bir sahtekarsın. Öldüğün falan yok.
Anlamadım?
Sylvia Plath'in bakış açısıyla Tibet felsefesine göre hepimiz ölüyoruz.
Ama sen Chloe gibi ölmüyorsun.
Ne olmuş yani?
Sen bir turistsin.
Seni gördüm. Tümör ve tüberküloz terapilerindeydin.
Testis kanseri grubunda bile gördüm!
Ben de senin prova yaptığını gördüm.
- Ne provası? - Beni azarlama provası.
Umduğun kadar iyi gidiyor mu bari... "Rupert"?
- Seni deşifre ederim. - Durma. Ben de seni deşifre ederim.
Hadi bir araya gelip ağlayalım.
Tanrım. Bunu neden yapıyorsun?
Sinemadan daha ucuz ve kahve bedava.
Bak, bu önemli, tamam mı? Bunlar benim gruplarım.
Buraya bir yıldan fazladır geliyorum.
- Peki sen neden geliyorsun? - Bilmiyorum.
İnsanlar öleceğini düşününce konuşmak için sıralarını beklemek yerine...
Seni gerçekten dinliyorlar.
Evet. Öyle.
İçinizi iyice dökün.
Bu işe bulaşmak istemezsin. Bağımlılık yapıyor.
- Yok ya? - Şaka yapmıyorum.
Başka bir sahtekar varken ağlayamıyorum ve buna ihtiyacım var.
Bu yüzden gidecek başka bir yer bulmalısın.
İstersen git kanser koğuşlarında gönüllü çalış. Bana ne.
Dur bir dakika. Bekle.
Haftayı bölüşelim, tamam mı? Sen lenfoma ve tüberkülozu al.
Tüberkülozu sen al. Sigara içmem hoş olmuyor.
Pekala. Olur. Testis kanseri grubu zaten benim, değil mi?
Teknik olarak orası daha çok benim hakkım. Senin testislerin hala yerinde.
- Şaka yapıyorsun. - Bilmem. Sana öyle mi geliyor?
Yo. Hayır.
- Hangisini istiyorsun? - Parazit grupları benim.
Her ikisini de alamazsın. Kan parazitlerini al.
Beyin parazitlerini istiyorum.
Tamam, kan parazitlerini alıyorum ama bunama da benim.
- Onu vermem. - Tüm beyni alamazsın ama.
Senin dört benim ise sadece iki tane var.
Tamam. İki paraziti de al. Senin olsunlar.
Şimdi ikimizin de üç grubu oldu...
Hey! Giysilerinin yarısını içeride unuttun.
- Ne yani, bunları satıyor musun? - Evet, bazı giysilerimi satıyorum.
Üçer gruptan bu altı eder.
Yedinci gün ne olacak? Bağırsak kanserini istiyorum.
Kız dersini iyi çalışmış.
- Yo. Hayır. Bağırsak kanserini ben istiyorum. - Bu senin de mi favori grubun?
- Fark etmeyeceğimi sandın, öyle mi? - Dinle, bunu paylaşalım.
Her ayın ilk ve üçüncü pazarı senin olsun, tamam mı?
Anlaştık.
- Sanırım bu bir veda. - Durumu büyütmeyelim, tamam mı?
Büyütmeden çekip gidelim o zaman.
Hey, Marla! Marla!
- Belki de numaralarımızı almalıyız. - Öyle mi yapmalıyız?
Bazı akşamları değiştirmek isteyebiliriz.
Tamam.
Marla Singer'la bu şekilde tanıştım.
Marla'nın hayat felsefesi her an ölebileceği üzerine kurulmuştu.
Asıl trajedinin ölmemesi olduğunu söylemişti.
Kağıtta ismin yazmıyor! Kimsin sen?
Cornelius mu? Rupert mı? Travis mi?
Her akşam verdiğin şu aptal isimlerden biri mi?
Bir uyanıyorum ki SeaTac'tayım.
San Francisco'dayım. Los Angeles'tayım.
Bir uyanıyorum O'Hare'dayım. Dallas Fort Worth'te veya Baltimore'dayım.
Pasifik'te. Dağlarda. Merkezde. Bir saat geç. Bir saat erken.
Bu uçuş için kayıt işlemleri iki saat sonra başlayacak.
Bu senin hayatın, ve her geçen dakika biraz daha sona yaklaşıyorsun.
Uluslararası Air Harbor havaalanında uyanıyorum.
Acaba başka bir zamanda, başka bir yerde uyansanız
başka bir insan olarak uyanabilir misiniz?
Seyahat ettiğim her yerde, hayat küçük.
Tek kullanımlık şeker, tek kullanımlık krema, tek kullanımlık tereyağı.
Mikrodalga "cordon bleu" hobi takımı.
Şampuan-krem karışımları. Tek kullanımlık gargara. İnce sabun kalıpları.
Her uçuşta tanıdığım kişiler tek kullanımlık arkadaşlar.
Kalkışla iniş arasında geçen zamanı paylaşıyoruz, hepsi bu kadar.
Hoş geldiniz!
Yeterince uzun bir süreçte
herkesin hayatta kalma oranı sıfıra düşer.
Ben bir geri çekme koordinatörüydüm. İşim formülü uygulamaktı.
Çocuk ön camdan dışarı fırlamış. Üç puan.
Şirketimin ürettiği yeni bir araba 100 kilometre hızla giderken
arka diferansiyel kilitleniyor.
Gencin diş telleri kül tablasına takılıyor.
İyi bir sigara karşıtı reklam olabilirdi.
Araba, içindekilerle beraber kaza yapıyor ve yanıyor.
Acaba tüm araçları geri çekmeli miyiz?
Baba şişko biri olmalı.
Yağın koltuğa nasıl yapıştığını görüyor musun? Polyester gömleği varmış.
İşte çağdaş sanat eseri.
Piyasadaki satılmış araba sayısına A diyelim.
Bunu arıza yapma oranı dediğimiz B ile çarpalım.
Çıkan sonucu da C ile yani ortalama tazminat tutarıyla çarpalım.
A x B x C...
Eşittir X.
Eğer X geri çekme maliyetinden düşükse geri çekmeyiz.
Bu tür kazalar çok oluyor mu?
Hem de inanamayacağınız kadar çok.
Hangi araba şirketi için çalışıyorsunuz?
Büyük bir şirket için.
Kalkış veya iniş sırasında uçak ne zaman sert yana yatsa
yere çakılalım ya da havada çarpışalım diye dua ediyordum.
Hepsi olabilir.
İş seyahatinde ölürsen hayat sigortası üç kat para ödüyor.
"Acil çıkış sırasında oturuyorsanız ve güvenlik kartında
"yazanları uygulayacak durumda değilseniz veya bunu istemiyorsanız,
"lütfen uçuş görevlisinden yerinizi değiştirmesini isteyiniz."
- Büyük sorumluluk. - Yer değiştirmek ister misin?
Hayır. Bu iş için uygun biri olduğumdan emin değilim.
10.000 metre havada acil çıkış prosedürü.
Tamamen sahte bir güvenlik hissi.
Evet. Sanırım öyle.
Uçaklara neden oksijen maskesi koyarlar, biliyor musun?
- Nefes alabilmek için. - Oksijen kafa yapar.
Felaket anında panik içinde derin nefes almaya başlarsın.
Birden mutlu olur ve gevşersin. Kaderine boyun eğersin.
Burada hepsi görülüyor.
1000 kilometre hızla suya acil iniş.
İfadesiz suratlar. Hint inekleri gibi sakin.
Bu...
Bu ilginç bir teori.
- Ne yapıyorsun? - Ne demek istiyorsun?
Yani ne iş yapıyorsun?
Neden sordun? İlgileniyormuş gibi mi yapacaksın?
Öyle olsun.
Gülüşünde iğrenç bir çaresizlik var.
İkimizin çantası da aynı.
Sabun.
- Efendim? - Sabun yapıp satıyorum.
Medeniyetin ölçütü.
Ve onunla bu şekilde tanıştım...
"Tyler Durden."
Benzin ve donmuş portakal suyunu
karıştırdığında napalm yapabileceğini biliyor muydun?
- Hayır, bilmiyordum. Bu doğru mu? - Evet, doğru.
Sadece basit ev malzemeleriyle her tür patlayıcıyı yapabilirsin.
- Gerçekten mi? - Kafaya koymuşsan tabii.
Tyler, sen şimdiye dek tanıştığım kesinlikle en ilginç tek kullanımlık arkadaşsın.
- Uçaktaki her şey tek kullanımlık... - Tamam anladım. Çok zekice.
Teşekkür ederim.
Bu ne kadar işine yarıyor?
- Ne? - Akıllı olmak.
- Çok. - O zaman aynen devam et.
Gelelim bir görgü kuralı sorusuna:
Geçerken sana popomu mu yoksa önümü mü döneceğim?
Tyler ile yaşamaya şu şekilde başladım...
Havayollarının titreyen bagajlar konusunda bir uygulaması var.
Tik tak sesi mi geliyordu?
Aslında atıcılar tik tak sesine bakmaz. Modern bombalar tıklamaz.
- Anlamadım. Atıcılar mı? - Bagaj görevlileri yani.
Ama titreyen bir çanta olduğunda atıcılar polise bildirmek zorundadır.
Benim çantam titriyor muydu?
Onda dokuz tıraş makinesi çıkar ama... Arada bir...
Vibratör de olur.
Tabii ki şirket politikamız doğrultusunda katiyen sahibini açıklamayız.
Belirsiz sıfat kullanırız, "bir vibratör", deriz. Asla "vibratörünüz" demeyiz.
Ama benim bir...
Her şey çantamdaydı. CK gömleklerim, DKNY ayakkabılarım, AX kravatlarım.
Her neyse.
Hey! O benim arabam!
PEARSON KULELERİ Önemli Biri Olmanın Yeri
Evim dullar ve genç çalışanların yaşadığı
bir binanın 15. katındaydı.
Kalın, beton duvarları vardı.
Yan komşunuz yüksek sesle yarışma programları seyrederken
30 santimetrelik duvar kalınlığı önemli oluyor.
Veya patlama sonucu eşyalarınız pencerenizden uçup yanarak
gecenin karanlığında süzüldüğünde.
Demek böyle şeyler oluyormuş.
Yukarıda... Hiçbir şey kalmamış.
Daireye giremezsiniz. Bu polisin emri.
Arayacak biriniz var mı?
Ne kadar utanç verici. Sos dolu ama hiç yemek olmayan bir ev.
Polis daha sonra pilot alevin sönmüş
ve ocağın gaz çıkarmaya devam etmiş olabileceğini söyledi.
Yayılan gaz günler boyunca
150 metrekarelik yüksek tavanlı daireye
yavaş yavaş dolmuş,
daha sonra da buzdolabının kompresörü kıvılcım çıkartmış olabilirmiş.
Evet?
Nefes aldığını duyabiliyorum.
Paper Caddesi Sabun Şti. Tyler Durden
Şimdi sorsanız onu neden aradığımı söyleyemem.
- Alo? - Kimsiniz?
- Tyler? - Kimsiniz?
Şey...
Biz... Uçakta tanışmıştık.
Hani çantalarımız aynıydı.
- Şey... Şu akıllı adam. - Evet. Hatırladım.
Az önce aradım. Yanıt alamadım. Telefon kulübesindeyim.
Evet, geri arama yaptım. Telefonu asla açmam.
- Ne oldu? - Şey...
Yani...
Buna inanmayacaksın.
Daha kötüsü de olabilirdi.
Kadının biri sen uyurken penisini kesip arabadan atabilirdi.
Evet, o da olabilirdi.
Mobilya alırken kendine şöyle diyorsun:
Bu ihtiyacım olan son kanepe.
Ne olursa olsun şu kanepe işini hallettim.
Her şeyim vardı. Adam gibi bir müzik setim,
iyi markalarla dolu bir gardırobum vardı.
Neredeyse her şeyim tamdı.
- Ne yazık ki şimdi hiçbiri yok. - Hepsi gitti.
Hepsi gitti.
Duvet nedir bilir misin?
- Yorgan. - Battaniye. Sadece bir battaniye.
Bizim gibilerin duvet'i bilmesine ne gerek var?
Bu, avcı-toplayıcılar olarak hayatta kalmamız için gerekli mi?
Hayır.
- O zaman biz neyiz? - Bilmem. Tüketici mi?
Doğru. Tüketiciyiz.
Saplantılı bir yaşam tarzının yan ürünleriyiz.
Cinayet, suç, fakirlik. Bunlar beni ilgilendirmiyor.
Beni ilgilendiren şöhret dergileri,
500 kanallı televizyon
ve iç çamaşırımda yazan isim.
Rogaine. Viagra. Olestra.
- Martha Stewart. - Martha Stewart'ın canı cehenneme.
Martha Titanik'teki pirinçleri parlatıyor. Hepsi tepe taklak gidecek.
Yeşil çizgili oturma grubunun da canı cehenneme.
Asla tam olmaya çalışma.
Mükemmel olmayı bırak.
Evrim geçirme vaktimiz geldi.
Ne olacaksa olsun.
Bu benim düşüncem, yanılıyor olabilirim. Belki de yaşadığın olay bir felakettir.
Sadece eşyalarım gitti. Bu bir felaket değil.
Çağdaş yaşamın sorunlarına çözüm getiren birçok eşya kaybettin, değil mi?
Kahretsin, haklısın. Hayır, kullanmıyorum.
Zaten sigortam zararımı karşılar ve...
- Ne? - Sahip olduklarının gün gelir kölesi olursun.
Ama istediğini yap dostum.
Of, geç oldu.
- Hey, bira için teşekkürler. - Ne demek dostum.
Bir otel bulmalıyım.
- Of! - Ne dedin?
Ne?
- Otel mi? - Evet.
- Sadece sorman yeterli. - Ne demek istiyorsun?
Tanrım. Üç sürahi bira içtin ve hala soramıyorsun, ha?
- Ne dedin? - Beni aradın
çünkü kalacak yere ihtiyacın vardı.
- Yo, yo. Hayır. - Evet, öyle. Hadi sorsana.
Ön sevişmeyi bırak da sor artık.
Bu bir sorun olur mu?
Sormak senin için bir sorun olur mu?
- Sende kalabilir miyim? - Tabii.
Sağ ol.
- Bir iyilik yapmanı istiyorum. - Evet, tabii.
Bana tüm gücünle vurmanı istiyorum.
- Ne dedin? - Bana tüm gücünle vurmanı istiyorum.
Size biraz Tyler Durden'dan bahsedeyim.
Tyler gecelerin adamıydı. Hepimiz uyurken o çalışırdı.
Sinemada yarı zamanlı makinistti.
Sinema filmleri tek bir makaraya sığmaz. Birkaç makara vardır.
Bu yüzden birisinin makara geçişlerini
tam zamanında ayarlaması gerekir.
Bakarsanız ekranın sağ üst köşesindeki küçük noktaları görebilirsiniz.
Biz buna bu sektörde sigara yanığı diyoruz.
Değişim vakti geldi demektir.
Makaraları değiştirir, film oynamaya devam eder ve izleyici hiçbir şey fark etmez.
Böyle boktan bir işi insan neden ister ki?
Çünkü bu iş ona ilginç fırsatlar sunuyor.
Mesela aile filmlerine pornografik bir kare yerleştirmek gibi.
Ünlü kişilerin seslendirdiği
kibirli kedi ve cesur köpek ilk karşılaştığında
bir anlığına Tyler'ın filme katkısını yakalayabilirsiniz.
Kimse ne gördüğünü anlamaz ama görmüşlerdir.
Güzel koca bir yarak.
Sinek kuşu bile Tyler'ı iş üstünde yakalayamaz.
Tyler aynı zamanda bazen lüks Pressman Oteli'nde garson olarak çalışır.
Kendisine yemek hizmet sektörünün gerilla teröristi diyebiliriz.
Bakmasana. Sen bakarken işeyemiyorum.
Istakoz çorbasını çeşnilendirmenin yanı sıra
bezelerin üstüne osurur, hindibaya hapşırır...
Mantar çorbasına krema olarak da...
- Durma anlat onlara. - Sanırım anladınız.
- Sana vurmamı mı istiyorsun? - Hadi. İstediğimi yap.
- Ama neden? - Bilmiyorum. Hiç kavga etmedim. Ya sen?
- Hayır. Ama kavga etmemek iyi bir şey. - Kavga etmediysen kendini tanıyamazsın.
Yara izim olmadan ölmek istemiyorum.
- Hadi. Cesaretim kırılmadan vur bana. - Tanrım. Bu çılgınlık.
Çıldır o zaman! İpleri bırak.
- Bilemiyorum. - Ben de bilmiyorum.
Kimin umurunda ki? Kimse seyretmiyor. Dert etme.
Bu saçmalık. Sana vurmamı mı istiyorsun?
Aynen öyle.
- Nerene vurayım peki. Yüzüne mi? - Sürpriz yap.
Bu iş çok aptalca.
Lanet olsun! Kulağıma vurdun!
- Şey, özür dilerim. - Ah! Tanrım.
Neden kulağıma vurdun?
- Her şeyi mahvettim. - Hayır, mükemmeldi.
Hayır, bir şeyim yok.
Gerçekten canım acıdı.
Doğru.
- Şimdi bana tekrar vur. - Hayır, sen bana vur. Hadi dedim!
Bunu yine yapmalıyız.
- Araban nerede? - Ne arabası?
Tyler'ın bu evi nasıl bulduğunu bilmiyorum ama bir yıldır burada yaşadığını söyledi.
Ev sanki yıkılmayı bekliyor gibiydi.
Pencerelerin çoğu tahtayla kapatılmıştı.
Polis veya her kim kırdıysa
giriş kapısında kilit falan yoktu.
Merdivenler çökmek üzereydi.
Ev onun muydu yoksa evde kaçak mı kalıyordu bilmiyordum.
İki olasılık da beni şaşırtmazdı.
Evet. Burası senin.
Şurası benim. Orası da tuvalet. Tamam mı?
Evet, sağ ol.
Ne berbat bir yerdi.
Hiçbir şey çalışmıyordu.
Işıklardan birini yakınca evdeki diğer ışık sönüyordu.
Hiç komşu yoktu. Yalnızca depolar ve bir kağıt fabrikası vardı.
Evde osuruk gibi pis bir buhar kokusuyla talaş kokusu hakimdi.
Hey. Şunlara bak.
- Selam çocuklar. - Selam.
Her yağmur yağdığında elektriği kesmemiz gerekiyordu.
İlk ayın sonunda artık televizyonu özlemez olmuştum.
Hatta bozuk, külüstür buzdolabına bile alışmıştım.
Ben de dövüşebilir miyim?
Pekala dostum.
Kravatını çıkar.
Geceleri bölgede Tyler ve benden başka kimse olmuyordu.
Yağmur suyu sıvadan ve lambalardan aşağı sızıyordu.
Tahta olan her şey su çekmiş ve kabarmıştı.
Etrafta dirseğimize batabilecek paslı çiviler vardı.
Burada daha önce oturan kişi kendini adeta hapsetmişti.
- Ne okuyorsun? - Şunu dinle.
Bir organın ağzından yazılmış bir makale.
"Ben Jack'in omurilik soğanıyım."
"Ben olmadan Jack kalp ritmini,
"kan basıncını ve nefesini düzenleyemez."
Bunlardan bir sürü var.
"Ben Jill'in meme uçlarıyım." "Ben Jack'in kalın bağırsağıyım."
Evet. "Kanser olur, Jack'i öldürürüm."
Dövüşten sonra hayattaki her şeyin sesi kısılıyor.
Efendim?
- Her şeyin üstesinden gelebiliyorsunuz. - Raporlar hazır mı?
Seçme şansın olsa kiminle dövüşürdün?
Herhalde patronumla dövüşürdüm.
Gerçekten mi?
- Evet. Neden sordun? Ya sen? - Babamla dövüşürdüm.
Ben babamı tanımıyorum.
Yani tanıyorum ama ben altı yaşlarındayken bizi terk etmiş.
Başka bir kadınla evlenmiş ve çocukları olmuş.
Altı yılda bir yeniden evleniyor.
- Şehir değiştirip yeni bir aile kuruyor. - Adam şube açıyor desene.
Babam üniversiteye gitmemiş o yüzden benim gitmem önemliydi.
Tanıdık geldi.
Mezun olduktan sonra onu arayıp "Şimdi ne olacak?" diye sordum.
- "Bir iş bul" dedi. - Benden de al o kadar.
25 yaşında aradığımda yine sordum: "Şimdi ne olacak?"
"Bilmem. Evlen o zaman" dedi.
Evlenmek kolay değil.
Ben 30 yaşında bir çocuğum.
Biz kadınlar tarafından büyütülmüş bir erkek nesliyiz.
Aradığımız şey gerçekten bir kadın mı merak ediyorum.
Hafta içinde Ozzie ve Harriet gibiydik.
Ama her cumartesi gecesi bir şey öğreniyorduk.
Giderek yalnız olmadığımızı öğreniyorduk.
Eskiden eve sinirli ya da sıkıntılı geldiğimde dairemi temizlerdim.
İskandinav mobilyalarımı parlatırdım.
Şu an yeni bir daire arıyor
ve sigorta şirketimle pazarlık yapıyor olmalıydım.
Kül olan eşyalarım yüzünden üzgün olmalıydım ama değildim.
Ofisleri bilgisayar ağıyla donatmanın amacı işleri daha verimli hale getirmektir.
Pazartesi sabahları tek yaptığım gelecek haftayı düşünmekti.
İkonu parlak mavi yapmamız mümkün mü?
Tabii ki.
Arkadaşlar, önceliğimiz verimlilik.
Çünkü boşa giden her şey hırsızlıktır.
Bunu arkadaşa gösterdim. Beğendin, değil mi?
İnsan midesi bulanmadan yarım litre kan yutabiliyor.
Bu herkesin içinde vardı. Tyler ve ben sadece onu ortaya çıkarmıştık.
Bu herkesin dilinin ucundaydı. Tyler ve ben sadece adını koymuştuk.
Hadi millet, evinize gitmeniz gerek!
Müzik kutusunu kapatın. Arka tarafı kilitleyin.
Tyler her hafta birlikte koyduğumuz kuralları açıklardı.
Beyler!
Dövüş Kulübü'ne hoş geldiniz.
Dövüş Kulübü'nün ilk kuralı: Dövüş Kulübü hakkında konuşmak yok.
Dövüş Kulübü'nün ikinci kuralı ise...
Dövüş Kulübü hakkında konuşmak yok!
Dövüş Kulübü'nün üçüncü kuralı:
Dövüşçülerden birisi "dur" dediğinde, bayıldığında veya pes ettiğinde
dövüş biter.
Dördüncü kural: Yalnızca iki kişi dövüşür.
Beşinci kural: Her seferinde tek dövüş olur.
Altıncı kural: Gömlek ve ayakkabı giymek yok.
Yedinci kural: Dövüş sürmesi gerektiği kadar sürer.
Sekizinci ve son kural: Dövüş Kulübü'nde ilk gecenizse,
dövüşmek zorundasınız.
Şu benim işyerindeki çocuk Ricky,
siyah mı yoksa mavi kalem mi istediğimizi bile aklında tutamazdı.
Ama Ricky yerel restoranın
baş garsonunu döverken 10 dakikalığına ilah olmuştu.
Bazen tek duyabildiğiniz
bağırışların arasındaki sert yumruk sesleridir.
Veya birinin ağzında biriken kanı tükürmesi.
Dur!
Başka hiçbir yerde bu kadar canlı olamazsınız.
Ama Dövüş Kulübü sadece başlangıç ve bitiş saatleri arasında vardı.
Birine ne kadar iyi dövüştüğünü söylesem bile
konuştuğum aynı kişi olmazdı.
Kulüp'teki kişiliğiniz
dışarıdaki kişiliğinizden farklıdır.
Dövüş Kulübü'ne ilk kez gelen biri vardı. Kıçı kurabiye hamuru gibiydi.
Birkaç hafta sonra taş gibi oldu.
Ünlü biriyle dövüşecek olsan kiminle dövüşürdün?
- Yaşayan biri mi, ölü mü? - Fark etmez. Kim dişli çıkar?
Hemingway'le dövüşürdüm. Ya sen?
Shatner'la. William Shatner'la dövüşürdüm.
Her şeyi farklı görmeye başlamıştık.
Gittiğimiz her yerde etrafımızdakileri ölçüp biçiyorduk.
Calvin Klein veya Tommy Hilfiger'ın söylediği
gibi olmak için spor salonlarına tıkılıp kalan adamlara acıyordum.
Sence bir erkek böyle mi olmalı?
Kendini geliştirmek mastürbasyon yapmaktır.
Öte yandan, kendini yok etmek...
Affedersiniz.
Dövüş Kulübü kazanmak veya kaybetmekle ilgili değildi.
Kelimelerin önemi yoktu.
Kilise ayinlerinde bağırmaktan kendinden geçenlerden farkımız yoktu.
- Yeter mi? - Yeter!
Dövüş bittiğinde hiçbir sorun çözülmüş olmuyordu.
Ama hiçbir şeyin önemi kalmıyordu da.
Harika.
Sonrasında günahlarımızdan arınmış hissediyorduk.
Dostum, önümüzdeki haftaya bir daha dövüşelim mi?
Önümüzdeki ay yapsak?
Irvine, ortaya geç. Yeni eleman, sen de.
Bazen, Tyler benim adıma konuşurdu.
Merdivenlerden düştü.
Merdivenlerden düştüm.
Dövüş Kulübü saçımızı ve tırnaklarımızı kesmek için bir bahane olmaya başladı.
Pekala. Herhangi tarihi bir karakter.
- Gandi'yle dövüşürdüm. - İyi cevap.
- Ya sen? - Lincoln.
- Lincoln mı? - Hı hı.
Uzun boylu uzun kollu biri. Sıskalar pestilleri çıkana kadar dövüşür.
Ha siktir!
Bak hele, demek Mona Lisa bile dökülüyor.
Alo?
Sekiz haftadır nerelerdesin?
Marla?
- Beni nasıl buldun? - Yeni telefon numaranı bırakmışsın.
Son zamanlarda terapi gruplarına uğramıyorsun.
Karşılaşmamak için grupları bölüştük ya. Amaç bu değil miydi?
Evet, ama sen seninkilere gitmiyorsun.
- Nereden biliyorsun? - Oyunbozanlık yaptım.
Yeni bir grup buldum.
- Ciddi misin? - Sadece erkekler için.
Testis olayı gibi bir şey mi?
- Şu anda konuşmak için pek müsait değilim. - Bir süredir borç bağımlılarıyla takılıyorum.
- Resmen adamların şaftı kaymış. - Aradığında çıkmak üzereydim.
Ben de. Midem Xanax dolu.
Kutuda kalanları mideye indirdim. Fazla kaçmış olabilir.
Marla Singer'ı mide bulandırıcı dairesinde kendini yerden yere vururken bir hayal et.
Bu sahici bir intihar değil. Daha çok bir yardım çağrısı.
Bu muhabbet saatlerce sürebilir.
- Bu akşam bir yere çıkmayacaksın yani? - Sana ölümü tarif etmemi ister misin?
Hatta kalıp ruhumun telefon kullanıp kullanamadığını görmeye ne dersin?
Hiç birinin can çekişmesini dinlemiş miydin?
Tyler'ın kapısı kapalıydı.
İki ay boyunca kapısını hiç kapalı görmemiştim.
Dün gece gördüğüm rüyaya inanmayacaksın.
Dün gece olanlara inanmakta zorluk çektiğim kesin.
Burada ne işin var?
- Ne? - Burası benim evim.
Evimde ne arıyorsun?
Canın cehenneme!
Ahbap, senin arkadaşların da amma çatlakmış!
Kıvrak belliymiş gerçi. Muhabbeti biraz boş.
Dün akşam bir baktım telefon açık. Bil bakalım diğer uçta kim var.
Gerisini anlatmadan olanları anlamıştım.
Hiç birinin can çekişmesini dinlemiş miydin?
Sence dedikleri kadar var mıdır?
Yoksa sadece bir iki öksürükte gider miyim?
Ruh kaçış planı için hazırlanın.
On, dokuz, sekiz...
Nasıl oldu da Tyler gibi biri, Marla Singer'ın ölüyor olmasının
kötü bir şey olduğuna kanaat getirdi?
...beş, dört, üç...
Bir saniye, kapı çaldı.
Çok çabuk geldin.
Seni çağırmış mıydım?
Ha?
Döşeğin üstü kaygan bir plastikle kaplı.
Merak etme. O sana rakip olamaz.
Ha siktir! Biri polis çağırmış.
- Hey, 513 numaralı daire nerede? - Koridorun sonunda.
Orada yaşayan kız eskiden çok neşeli ve sevimli biriydi.
Kendine olan inancını kaybetmiş.
- Bayan Singer, bırakın size yardım edelim! - O bir canavar!
- Yaşamanız için bir çok sebep var. - O bulaşıcı bir insan müsveddesi.
- Bayan Singer! - Onu biraz zor kurtarırsınız!
Uyuyup kalırsam, işim biter.
Beni bütün gece uyutmamanın
bir yolunu bulman lazım.
İnanmak mümkün değil.
Belli ki gün ağarana kadar hiç durmamıştı.
- Tahmin edersin, ne de olsa onu becerdin. - Hayır, becermedim.
- Hiç mi? - Hiç.
- Ona karşı bir şeyler hissediyor musun? - Hayır! Tanrım, olacak şey değil.
Ben Jack'in köpüren öd suyuyum.
- Emin misin? Bana söyleyebilirsin. - İnan bana, eminim.
Kafama bir silah dayayın
- ve beynimi uçurun. - Bu iyi haber.
Çünkü Marla evcil hayvan kılığına bürünmüş bir yırtıcı. Ondan uzak durmalısın.
Gece söylediği şeyler... Hayatımda böyle laflar duymamıştım.
Aman Tanrım.
İlkokuldan beri beni böyle siken olmamıştı.
- Iııy! - Bu kız tam Tyler'a göreydi.
Daha dün akşam "Cinderella" nın arasına cinsel organ yerleştirmişti.
Marla'nın bir sevgiliye değil, bir memura ihtiyacı var.
Bir de yıkanmaya. Bu aşk değil ki, spor olsun diye sevişiyoruz.
Önce terapi gruplarımı, şimdi de evimi işgal etti.
Hey, bir saniye. Otur şuraya.
- Onunla benim hakkımda konuşamazsın. - Neden onunla konuşayım ki?
Ona veya başkasına, benim hakkımda
veya bu evde olanlar hakkında tek kelime edersen, bu iş biter.
- Söz ver bakalım. - Tamam.
- Söz mü? - Söz.
- Söz ver. - Söz dedim ya! Daha ne...
Üç kere söz verdin, ona göre.
Keşke birkaç dakikama kıyıp Marla Singer'ın ölümünü izleseydim de
bunlar başıma gelmeseydi.
Evet! Daha sert, daha sert!
Başka bir odaya geçebilirdim.
Üçüncü katta onları duymayacağım bir yere.
Ama geçmedim.
- Ne yapıyorsun? - Yatmaya gidiyorum.
- Son vuruşu sen yapmak ister misin? - Ooh!
- Hayır. Hayır, teşekkürler. - Sigara buldum.
- Kiminle konuşuyordun? - Kapa çeneni.
Dünyanın en dingin adamı olmuştum.
Zen ustasıydım.
İşçi arılar Erkek arılar uçar gider
Kraliçe köleleridir
Küçük haikular yazıyordum
ve herkese e-postayla yolluyordum.
Üzerindeki kan sana mı ait?
Bir kısmı.
Burada sigara içemezsin.
Günün geri kalanında dinlen. Pazartesi döndüğünde temiz kıyafetlerle gel.
Kendine bir çeki düzen ver.
Herkesi rahatsız ediyordum. "Evet, bu yaralar dövüşmekten oldu."
"Evet, bunda bir sakınca görmüyorum. Aydınlanmış biriyim."
Apartman hayatından ve dünyevi mallardan vazgeçiyorsun,
şehrin toksik arka mahallelerindeki yıkık dökük evine geliyorsun
...ve maruz kaldığın şu manzaraya bak.
Alo?
Merhaba, ben Kundakçılık Masası'ndan Dedektif Stern.
Eski daireniz ile ilgili yeni bilgiler gün ışığına çıktı.
- Dinliyorum. - Haberiniz var mı bilmiyorum
ama birisi kapı kilidinize freon gazı sıkmış.
Sonra da bir keski yardımıyla kilit göbeği tuzla buz edilmiş.
- Bunu bilmiyordum. - Ben Jack'in soğuk teriyim.
- Bu size tuhaf geldi mi? - Evet efendim. Çok tuhaf.
- Dinamit... - Dinamit mi?
...geriye amonyum oksalat potasyum perklorür kalıntıları bırakmış.
- Bu ne demek biliyor musunuz? - Hayır. Ne anlama geliyor?
Dinamit ev yapımıymış.
Affedersiniz ama şu anda küçük çaplı bir şok geçiriyorum.
Bu dinamiti her kim yerleştirdiyse
pilot alevi de günler öncesinden söndürmüş olabilir.
- Gaz sadece ateşleyici görevi görmüş. - Bunu kim yapmış olabilir ki?
- Soruları ben sorarım. - Söyle ona.
"Evimi yok eden kurtarıcı dünya görüşümü tamamen değiştirdi."
Affedersiniz. Hatta mısınız?
Evet. Bütün bunlardan nasıl bir anlam çıkarmam gerektiğini bilemiyorum.
Kendinize ev yapımı dinamit edinebilecek
düşmanlar edinmiş olabilir misiniz?
- Düşman mı? - "Medeniyeti reddediyorum,
"özellikle de mal mülk edinmeyi."
- Evlat, durum ciddi. - Evet, bunun farkındayım.
- Çok ciddiyim. - Evet, çok ciddi bir tablo.
Bunu benden daha ciddiye alabilecek kimse olamaz. O daire her şeyimdi. Tamam mı?
O dairedeki her parça mobilyaya aşıktım.
Yok olan eşyalar sıradan şeyler değildi.
- Ben yok oldum. - Akademi'ye teşekkürlerimi sunmak isterim.
- Kötü bir zamanda mı aradım? - Ben yaptım desene!
Kendi daireni havaya uçurduğunu söyle! Bunu duymak istiyor.
- Hala orada mısın? - Bir saniye. Hala şüpheliler arasında mıyım?
Hayır. Ama tekrar görüşmemiz gerekebilir, şehirden ayrılacak olursan haberim olsun.
- Tamam mı? - Tamam.
Düzüştükleri zamanlar hariç
Tyler ve Marla hiç aynı odada durmuyorlardı.
Annemle babam yıllarca aynı numarayı çekmişti.
Bizim kuşağın cam ayakkabısı da prezervatif.
Yabancı biriyle tanıştığında takıveriyorsun.
Bütün gece dans edip sabaha bir kenara atıyorsun.
Prezervatifi yani, yabancıyı değil.
Ne?
Bu elbiseyi ucuzcu dükkanından 1 dolara aldım.
Verdiğin her kuruşa değmiş.
Nedime elbisesi.
Bu elbise tam bir gün boyunca çok sevildi,
sonra da bir kenara atıldı.
Aynı bir Noel ağacı gibi.
Ne kadar da özelmiş.
Sonra... Pat!
Yolun kenarını boylamış.
Üzeri hala simli.
Tam bir ırza geçilme vakası gibi, iç çamaşır ters düz olmuş, ağzı bantlanmış.
O zaman tam sana göreymiş.
İstediğin zaman ödünç alabilirsin.
Kurtul ondan.
- Ne? Asıl sen kurtul ondan! - Beni bulaştırma.
Altı yaşıma geri döndüm, annem ve babam arasında laf taşıyorum.
- Gitsen iyi olur. - Merak etme, gidiyorum.
- Ziyaretlerini sevmiyoruz sanma. - Kafayı yemişsin. Sana ayak uyduramıyorum.
İnmem lazım
Sağ ol. Güle güle.
İnmem lazım bu atlıkarıncadan
İnmem lazım, inmem gerek, inmem...
Sizi gidi sizi!
Neden onunla vakit harcıyorsun?
Marla en azından dibe vurmaya çalışıyor.
Ya ben?
Kıçına bir avuç tüy sokmakla tavuk olunmaz.
Bu akşam ne yapıyoruz?
Bu akşam... Sabun yapıyoruz.
- Gerçekten mi? - Sabun yapmak için önce yağ eritmeliyiz.
Yağdaki tuz miktarı çok önemlidir,
bu yüzden en iyi sabun insan yağından yapılır.
- Bir saniye. Neredeyiz? - Bir yağ aldırma kliniğinde.
İşte bu! Altın bulduk!
Dünyanın en zengin, en kremalı yağı. Kaymak diye buna derim!
Hayır! Çekme.
- Tanrım! - Başka bir tane ver.
Yağ eridikçe, don yağı yüzeye çıkar. Aynı izcilikteki gibi.
- Seni izcilik yaparken hayal edemiyorum. - Karıştırmaya devam et.
Don yağı sertleşince üstteki gliserin tabakasını alırsın.
Nitrik asit eklersen nitrogliserin elde edersin.
Sonra da buna sodyum nitrat ve talaş eklersen, dinamit yapmış olursun.
Yeterince sabunla her şeyi havaya uçurmak mümkün.
Tyler'ın kafası bir sürü faydalı bilgiyle doluydu.
Eski insanlar elbiselerinin ırmağın belli bir yerinde daha temiz yıkandıklarını görmüş.
- Neden biliyor musun? - Hayır.
Çünkü bir zamanlar ilerideki tepede insan kurban edilirmiş.
Yanan cesetlerin küllerinden süzülen sular sodyum hidroksit oluşturur.
Bu sodyum hidroksit. Aradığımız ana bileşen.
Bu bileşen, eriyen vücut yağlarıyla karışınca, ırmak sularına sabunlu bir madde sızmış.
Eline bir bakabilir miyim?
Ne oluyor?
- Bu kimyasal bir yanma. - Aah! Aaaah!
Normal bir yanıktan çok daha fazla canını yakar ve iz bırakır.
Meditasyon kanserde işe yaradıysa, bunda da yarayabilir.
- Acıyı hisset. - Aman Tanrım!
İlk sabun kahramanların küllerinden yapıldı,
uzaya fırlatılan ilk maymun gibi.
Acı ve fedakarlık olmadan bir yerlere gelemezdik.
"Yanmak" ve "et" kelimelerini aklımdan çıkarmaya çalıştım.
Kes şunu! Bu senin acın, bu senin yanan elin.
Mağaramdaki güç hayvanımın yanına gidiyorum.
Hayır! Bunun üstesinden o gebermiş insanlar gibi davranarak gelemezsin! Hadi!
- Tamam, anladım! - Anlamadın!
Bu yaşadığına erken aydınlanma deniyor.
Oysa bu, hayatının en önemli anı ve sen bunu kaçırıyorsun!
Ben...
Kapa çeneni! Kafamızdaki Tanrı fikri için babalarımızı model aldık.
Babalarımız bizi yarı yolda bıraktığına göre Tanrı ne anlama geliyor peki?
Beni dinle. Tanrı'nın seni sevmeme ihtimalini göz önünde bulundurman lazım.
Sen hiç hesapta yoktun. Büyük ihtimalle de senden nefret ediyor.
Bundan daha kötüsü de olabilir. Ona ihtiyacımız yok!
- Katılıyorum! - Lanetlenmek de kurtuluş da yalan.
Madem Tanrı'nın istenmeyen çocuklarıyız, öyle olsun!
- Su istiyorum! - İster su kullanarak daha kötü ol...
Bana bak!
- İstersen de sirkeyle yanığı nötrle. - Lütfen elimi bırak!
Önce pes et.
Önce, ölümden korkmayı bırakıp,
sadece bir gün öleceğini idrak etmen gerekiyor.
Bunun nasıl bir acı olduğunu bilmiyorsun!
Ancak her şeyimizi kaybettikten sonra her şeyi yapmaya özgür oluruz.
Tamam.
Tebrikler. Dibe vurma yolunda bir adım daha attın.
Tyler sabunları büyük mağazalara kalıbını 20 dolardan satıyordu.
Kim bilir onlar kaça satıyordu.
- Bu sabunlar muhteşem. - Teşekkürler Susan.
Harikaydı.
Zengin kadınlara kendi koca kıçlarını geri satıyorduk.
Sarı kravatını takmıştı.
Artık işe kravat bile takmıyordum.
"Dövüş Kulübü'nün ilk kuralı: Dövüş Kulübü hakkında konuşmak yok" mu?
Yine ayakta uyuyorum. Asıl nüshayı makinede unutmuş olmalıyım.
"Dövüş Kulübü'nün ikinci..." Bu kağıt senin mi?
Efendim?
Kendini benim yerime koy. İdari bir karar ver.
Bu kağıdı bulduğunu farz et. Ne yapardın?
Senin yerinde olsam
bu konuda konuştuğum insanları seçerken çok ama çok dikkatli olurdum.
Belli ki bunu yazan çok tehlikeli biri.
Bu düğme yakalı gömlek ve baklava desenli süveter giymiş manyak
birden kendini kaybederse, oda oda dolaşarak
Armalite AR10 hava basınçlı karabina yarı otomatik tüfekle
meslektaşlarına ve iş arkadaşlarına mermi yağdırabilir.
Bu şahsı yıllardır tanıyor olabilirsin.
Sana çok çok yakın biri olabilir.
Ağzımdan dökülen kelimeler Tyler'a aitti.
Oysa eskiden ne kadar da nazik biriydim.
Veya her bulduğun saçmalığı bana getirmekten vazgeçmelisin.
- Uyum ve Yükümlülük. - Göğsüm çürüyüp düşecek.
İzin verir misin? Özel bir görüşme.
Ne oldu?
Göğsümdeki bir kitleyi kontrol etmeni istiyorum.
- Hastaneye git. - Doktorlara para savuramam.
Bence iyi bir fikir değil Marla.
Rica ediyorum.
Tyler'ı aramamıştı. Marla'nın kitabında tarafsızdım.
Bu harika. Bayan Haniver ve Bayan Raines'e yemek götürüyorsun demek.
Tam olarak neredeler diye sorsam?
Maalesef onlar öldü. Bense yaşıyorum ve yoksulum. İster misin?
- Hayır. - Birini sana almıştım.
Düşünmen yeter.
Eline ne oldu?
Yok bir şey.
- Burası mı? - Evet.
- Bir şey hissediyor musun? - Hayır.
Bir daha bak.
- Baktım işte. - Hiçbir şey yok mu?
Hayır, yok.
İçim rahatladı. Teşekkürler.
- Önemli değil. - Keşke ödeşebilsek.
Bizim sülalede göğüs kanserli kimse yok.
- Prostatına bakayım mı? - İstemez, ben iyiyim.
Yine de sağ ol.
- Bu kadar mıydı? - Evet, bu kadar.
Sonra... Görüşürüz.
Cornelius?
Cornelius!
Benim! Bob!
Selam Bob.
- Öldüğünü sanmıştık. - Yok, hayır. Hala buradayım.
Sen nasılsın Bob?
Hayatımda hiç bu kadar iyi olmamıştım.
Gerçekten mi? Birlikte Hala Erkeğiz'e devam mı?
Yo, hayır. Çok daha iyisini buldum.
Cidden mi, neymiş o?
Şey...
İlk kurala göre bu konuda konuşamam.
Ve ikinci kurala göre...
Bu konuda konuşamam.
- Üçüncü kurala göre... - Bob, Bob. Ben de üyeyim.
Suratıma bir bak Bob.
Bu harika.
- Seni hiç kulüpte görmedim. - Salıları ve perşembeleri gidiyorum.
- Ben cumartesileri gidiyorum. - Tebrikler.
İkimize de tebrikler.
Bu kulübü kuran adam hakkında söylenenleri duydun mu?
- Evet, aslında... - Hakkında çok şey duydum.
Sözde bir akıl hastanesinde doğmuş
ve günde sadece bir saat uyuyormuş.
- Harika biri. - Şey...
Tyler Durden ismini duydun mu?
Canını yakmadım umarım.
Aslında yaktın.
Bu dövüş için teşekkür ederim. Sağ ol, sağ ol, sağ ol.
Dövüş Kulübü.
Bu, benim ve Tyler'ın armağanımızdı.
Dünyaya sunduğumuz bir armağan.
Etrafıma bakıyorum ve bir dolu yeni yüz görüyorum.
Kesin sesinizi!
Demek ki Dövüş Kulübü'nün ilk iki kuralını pek çoğunuz çiğnemiş.
Bugüne kadar yaşamış en güçlü ve en zeki insanları Dövüş Kulübü'nde görüyorum.
Potansiyelinizi görüyorum. Ama kendinizi harcamışsınız.
Lanet olası koca bir nesil benzin istasyonunda pompacı olmuş.
Garson olmuş.
Beyaz yakalı köle olmuş.
Reklamlar yüzünden gözümüz sadece araba ve kıyafet görüyor.
İhtiyacımız olmayan şeyleri alabilmek için nefret ettiğimiz işler yapıyoruz.
Tarihin ortanca evlatlarıyız hepimiz. Ne bir amacımız ne de bir yurdumuz var.
Büyük Savaş yok.
Büyük Buhran yok.
Bizim büyük savaşımız kendi ruhlarımızla.
Büyük buhranımız ise hayatlarımız.
Bir gün milyoner, film ilahı veya rock yıldızı olacağımızı
vaat eden televizyona inanarak büyüdük.
Ama olmadık.
Bu gerçeği yavaşça öğreniyoruz.
Bu yüzden çok ama çok kızgınız.
Evet!
Dövüş Kulübü'nün ilk kuralı, Dövüş Kulübü hakkında...
Sen kimsin?
- Ben mi kimim? - Evet.
Girişte Lou'nun Tavernası diyen bir tabela var.
Ben Lou'yum. Asıl sen kimsin?
Tyler Durden.
Benim mekanımı kullanabileceğinizi kim söyledi?
Irvine ile bir anlaşma yaptık.
Irvine kırık bir köprücük kemiğiyle evde yatıyor. Burası onun değil. Benim.
- Ona ne kadar veriyorsunuz? - Anlaşmamızda para yok.
- Sahi mi? - Herkese bedava.
- O ne güzelmiş öyle. - Gerçekten de öyle.
Beni dinle geri zekalı!
- Herkes hemen burayı boşaltacak. - Bence kulübümüze katılmalısınız.
- Ne dediğimi duymadın galiba. - Sen ve arkadaşın.
Şimdi duydun mu?
Yok, tam duyamadım Lou.
Hala net değil.
Aah! Tamam, tamam, anladım.
Anladım. Anladım. Ha siktir, unuttum.
Geri çekilin! Hepiniz!
Herkes geri çekilsin!
Lou!
Hadi ama adamım! Burayı çok seviyoruz.
- Aferin Lou. İyice içini dök. - Kapa çeneni.
İşte böyle!
Çok mu komik?
Adam kafayı sıyırmış, baksana.
İnanılmaz.
- Benim neler yaşadığımı bilmiyorsun Lou. - Aman Tanrım!
Neler yaşadığımı bilmiyorsun!
Yalvarırım bizi kovma Lou! Yalvarırım, lütfen!
- Tamam ulan kullanın! Tanrım! - Söz ver Lou! Bana söz ver!
Anamın gözleri üzerine söz.
Sağ ol Lou.
Sen de koca adam.
Haftaya görüşürüz.
Bu hafta her birinize bir ev ödevi veriyorum.
Gidip hiç tanımadığınız biriyle kavgaya tutuşacaksınız.
Kavgayı başlattıktan sonra da
dayak yiyeceksiniz.
Mükemmel seçim efendim.
Hey! Dikkat etsene hıyar! Bu kadar da olmaz!
Bu aslında göründüğü kadar kolay bir şey değil.
Ne... Orospu çocuğu!
Normal insanların çoğu bir kavgaya bulaşmamak için her şeyi yapar.
Affedersin!
Hortumunla beni ıslattın.
Buna gerek yok.
Jay! Çabuk 911'i ara!
Hortumu bırak.
Kes şunu! Kes şunu!
Özür dilerim.
Seni piç kurusu!
Konuşmamız lazım.
Pekala.
Nereden başlayalım?
Sürekli işe gelmemenden mi?
Kabul edilemez iş kıyafetinden mi?
- Durumun gözden geçirilecek. - Ben Jack'in şaşkınlıktan mahrum haliyim.
- Ne dedin? - Farz edelim ki
sen Ulaştırma Bakanlığısın, tamam mı?
Ve biri gelip sana bu şirketin ön koltuklarda kullandığı montaj sisteminin
çarpışma testlerini geçemediğini,
1500 kilometreden sonra fren balatalarının tutmadığını
ve yakıt enjektörlerinin patlayıp yolcuları canlı canlı yaktığını söylüyor.
O zaman ne olur?
- Beni tehdit mi ediyorsun? - Hayır...
- Siktir git ofisimden. Kovuldun! - Benim daha iyi bir fikrim var.
Bana bağımsız danışman olarak maaş vermeye devam et
ve aldığım ücretin karşılığında
benim görevim insanlara bu bildiklerimi anlatmamak olsun.
İş yerine gelmeme gerek bile yok. Bunu evden halledebilirim.
Sen... Seni küçük pislik, sen kendini ne zannediyorsun?
- Güvenlik! - Ben Jack'in sırıtan intikamıyım.
Aah!
Ne yapıyorsun?
Bu acıdı işte.
Neden böyle yapıyorsun?
Aman Tanrım! Hayır! Yalvarırım yapma!
Ne yapıyorsun?
Tanrım! Lütfen! Olamaz!
Her nedense aklımda Tyler'la yaptığımız ilk kavgam vardı.
Olamaz!
Bu adamın yolunda gittiğini sandığı ve gerçekliğini sorgulamadığı her şey
bir anda tuzla buz olmak üzereydi.
Anlaşalım. Bana paramı ver
ve hayatından sonsuza dek çıkayım.
İşte tam o sırada, aramızdaki en mükemmel anda...
Tanrı'ya şükür! Yalvarırım bir daha vurma.
Telefon, bilgisayar, faks makinesi,
52 haftalık düzenli ödeme ve 48 havayolu kuponuyla
artık bir sponsorumuz vardı.
Böylece Tyler'la haftanın her günü Dövüş Kulübü'nü açabiliyorduk.
Şu anda kavga eden iki adam Dövüş Kulübü'nün merkezindeydi.
Lider kalabalığın içinden geçerek karanlığa doğru yürüdü.
Tyler, Pressman Otel'le çorbadaki idrar yüzünden
mahkemelik olmuştu.
Ben Jack'in boşa harcanmış hayatıyım.
Sağ olun efendim.
Tyler yeni ödevler vermeye başladı.
Ödevleri kapalı zarflarda dağıtıyordu.
Bunu biliyor muydunuz?
ESKİ MOTOR YAĞINI BAHÇENİZDE GÜBRE OLARAK KULLANABİLİRSİNİZ
Çevre Koruma Bürosu
- Delaware City'de bir Dövüş Kulübü açılmış. - Evet, duydum.
Penns Grove'da da bir tane var. Bob hatta New Castle'da da bulmuş.
- Oradakini sen mi kurdun? - Hayır, ben sen kurdun sanmıştım.
Hayır.
Polis Dışkı Kapsülüne El Koydu
Performans Sanatçısına 'Taciz'
AVM'de Elektrik Kesintisi Fıskiye Kirletilmiş
Kayıp Maymunlar Tıraşlanmış Bulundu
- Dur. - Ne yapıyoruz?
- Dön. - Ne yapıyoruz?
- Ev ödevi. - Ne tür bir ödev?
İnsan kurban edeceğiz.
- O bir silah mı? Lütfen silah değil de. - Bu bir silah. Arkaya gel.
- Saçmalama! - Arkaya gel.
Yeterince uzun bir süreçte
herkesin hayatta kalma oranı sıfıra düşer.
- Dur. Ne yapıyorsun? - Ellerini arkaya koy.
Cüzdanını ver.
Raymond K Hessel. 1320 Güneybatı Banning, Daire A.
Küçücük bir bodrum dairesi mi?
- Nereden bildin? - Boktan dairelere numara yerine harf verilir.
Raymond! Öleceksin.
Hayır!
Bunlar annenle baban mı?
Yardımsever doktoru aramak zorunda kalacaklar.
Diş kayıtlarını almaları gerekecek. Neden biliyor musun?
- Çünkü yüzün tanınmaz halde olacak. - Yapma ama!
Bir devlet üniversitesine ait süresi geçmiş öğrenci kimliği. Ne okuyordun Raymond?
- Bir... Şeyler. - Ne gibi?
Vizeler çok mu zordu?
- Sana ne okuduğunu sordum! - Biyoloji, çoğunlukla.
- Neden? - Bilmiyorum.
Mezun olunca ne iş yapmak istiyordun Raymond K Hessel?
Tekrar soruyorum Raymond, mezun olunca ne iş yapmak istiyordun?
Lanet olsun Raymond! Cevap versene!
- Veterinerlik. Veterinerlik. - Hayvanlar.
- Hayvanlar gibi şeyler. - Şey, şey, o kadarını anladık.
- Demek daha fazla okuman gerekecek. - Okul çok uzun.
- Ölmeyi mi yeğlersin? - Lütfen, hayır...
Bir marketin arkasında dizlerinin üzerinde ölmek daha mı iyi?
Hayır. Lütfen, öldürmeyin.
Ehliyetine el koyuyorum.
Gözüm üzerinde olacak. Ev adresini biliyorum.
Altı hafta içerisinde veteriner olma yolunda bir adım atmazsan
öleceksin.
Şimdi evine koş.
Koş Forrest, koş!
Midem bulandı.
- Sen bir de ona sor. - Yapma ama, bu hiç komik değildi!
Bütün bu zırvaların esprisi neydi?
Yarın Raymond K Hessel'ın hayatındaki en güzel gün olacak.
Kahvaltısı, ikimizin bugüne kadar yediği bütün yemeklerden kat kat lezzetli gelecek.
Hakkını teslim etmek gerek.
- Hadi. - Büyük planları vardı.
Hepsi Tylervari bir şekilde anlamlı olmaya başlamıştı.
Korku yok. Dağınıklık yok.
Önemsiz şeyleri göz ardı edebilme yeteneği.
İşin değilsin.
Bankadaki paran değilsin.
Kullandığın araba değilsin.
Cüzdanının içeriği değilsin.
Üzerindeki haki pantolon hiç değilsin.
Bu dünyanın şarkı söyleyen ve dans eden boklarısınız.
Hemen gidiyorum.
Gitmene gerek yok.
Her neyse.
Hayır, gerçekten... Kalabilirsin.
Hala terapi gruplarına gidiyor musun?
Evet.
Chloe öldü.
Hadi ya. Chloe.
Ne zaman?
Umurunda mı sanki?
Bilmem. Uzun süredir düşünmemiştim.
Aslında...
Kendisi için en hayırlı olanı yaptı.
Bir şey sormak istiyorum.
Bütün bunlardan eline ne geçiyor?
Ne?
Bütün bunlar diyorum. Neden sürekli...
Bu seni mutlu ediyor mu?
Evet, bazen.
Bilmiyorum. Anlayamıyorum.
Neden zayıf tabiatlı biri güçlü birine yapışır ki? Amaç ne?
Senin çıkarın ne?
Hayır... Aynı şey değil. Bizim durumumuz çok farklı.
"Biz" mi?
- "Biz" ile ne demek istiyorsun? - Pardon ama şu sesi duyuyor musun?
- Hangi sesi? - Bütün şu gürültüyü. Bir saniye.
Dur! Konuyu değiştirme! Bu konuda söyleyeceklerim var.
- Hakkımda konuşmuyorsundur umarım. - Hayır.
- Ne? - Doktorculuk oynadığında neler dönüyordu?
- Neden bahsediyorsun? - Hiçbir şey. Hiçbir şey.
- Sana inanmıyorum. - Benden ne istiyorsun?
- Bana bak. - Ne var?
- Bu elindeki ne? - Önemli bir şey değil. Merak etme.
- Aman Tanrım. Kim yaptı bunu? - Biri.
Kız mı erkek mi?
- Sana ne? - Sormamın nesi var?
- Git başımdan. - Söylemeye korkuyorsun.
- Korkmuyorum. Beni rahat bırak. - Olmaz! Konuş benimle.
Çekil önümden. Git başımdan!
- Bu konu... - Bu konu...
- ...burada kapanmıştır. - ...burada kapanmıştır.
Sana karşı hiç şansım yok, değil mi?
Hey, bu biraz kabak tadı vermeye başladı!
Bu da... Bunlar da ne böyle?
Sence?
Hey, ranzalarla ne işimiz olacak?
Hey!
Çok gençsin. Kusura bakma.
Neler oluyor?
Adaya çok genç, çok yaşlı veya çok şişmansa, bunu olduğu gibi söyle.
Aday mı?
Eğer aday gıda veya barınak yardımı almadan üç boyunca beklerse
içeri gelip eğitimine başlayabilir.
Ne eğitimi?
Bunun bir oyun mu olduğunu sanıyorsun?
Eğitim almak için çok gençsin, konu kapandı.
Vaktimizi boşa harcıyorsun. Siktir git hadi.
Haberler kötü dostum.
Boşuna kürek çekiyorsun.
Yanlış anlamana sebep olduysam kusuruma bakma.
Dünyanın sonu değil ya. Hadi... İkile.
Yürü.
Bu yaptığına haneye tecavüz denir ve polis çağırmak zorunda kalacağım.
Beni dikizlemeyi kes! Bu eve hayatta giremezsin!
Asla. Şimdi siktir git evimin önünden! Defol!
Er ya da geç, hepimiz Tyler'ın istediği gibi olduk.
İçeri gidip bir kürek alacağım.
İki siyah tişörtün var mı? İki siyah pantolonun?
- Evet efendim. - Siyah postalın? Siyah çorapların?
- Evet efendim. - Siyah ceketin?
- Evet efendim. - Defnedilmek için 300 doların?
Evet efendim.
Pekala.
Çok yaşlısın şişko.
Memelerin çok büyük. Evimin önünden siktir git.
Bob! Bob!
Uzaya fırlatılmaya hazır bir maymun gibi.
Uzay maymunu.
İnsanlığın iyiliği için kendini feda etmeye hazır.
Çok yaşlısın diyorum şişko!
Sana gelince... Sen de çok sarışınsın!
Defolun gidin, ikiniz de!
Böyle sürüp gitti.
Kulaklarınızı açın pislikler.
Özel falan değilsiniz.
Güzel ve benzersiz bir kar tanesi değilsiniz.
Dünyadaki her şey gibi siz de çürüyen organik maddelersiniz.
Tyler kendine bir ordu kurdu.
Bu dünyanın şarkı söyleyen ve dans eden boklarıyız.
Aynı organik gübre yığınının parçalarıyız.
Tyler Durden neden bir ordu kuruyordu?
Amaç neydi? Neyin iyiliği içindi?
Tyler'a inanmıştık.
"İşin değilsin" dediği zaman acayip hoşuma gitti.
- Hey, bunlar ne için? - Hey!
Pekala!
- Neler oluyor? - Kutlama yapıyoruz.
- Neyi kutluyoruz? - İçeri geç.
- Hey. - Dur yardım edeyim.
Aynı harika lezzet. Pepsi. Yeni Nesil.
Şşş!
Müfettişler olay yerinde. Emniyet Müdürü de şimdi geldi.
Burada neler olduğunu anlatır mısınız?
Bu olayın son zamanlarda gerçekleşen yer altı boks kulüpleriyle alakalı
saldırılardan biri olduğuna inanıyoruz.
Olaylar kapsamlı bir şekilde araştırılacak.
Bir saat önce çıkan dört yangın üzerine olay yerine gelen
- Emniyet Müdürü Jacobs'ı dinlediniz... - Çok seksi bir hatun.
Tekrar stüdyoya dönüyoruz.
- Evet! - Evet!
- İnanılmaz! - Süper!
Siz ne yaptığınızı sanıyorsunuz?
Kundaklama masası müfettişleri olay yerinde...
Efendim, Kaos Projesi'nin ilk kuralına göre soru sormak yok.
Suça karşı zafer bir gecede kazanılamaz.
Bunun için özveri ve en önemlisi, işbirliği gerekir.
Sokaklar artık daha güvenli. Şehir merkezi için umut var.
- Ancak... - Tuvalete gidiyorum.
Bunlar uzun bir yolculuğun ilk adımları.
Bu sebeple Umut Projesi'ni hayata geçirdik...
Bob.
...ve insanlara caydırma ve yaptırım yöntemleriyle yardım etmeyi hedefliyoruz.
Umut Projesi, polis ve toplumun
ortak güdümüyle gerçekleşecek bir çalışma olacak.
Bu yeni proje suça karşı mücadelemizde güçlü bir silah olacak.
- Hayalarının etrafına sar. - Elemanın taşaklar buz gibi olmuş.
Merhaba. Şu kapsamlı araştırmana bir son vereceksin.
Televizyona çıkıp bir yer altı grubunun olmadığını söyleyeceksin
yoksa bu arkadaşlar hayalarını kesecek.
Birini New York Times'a, diğerini de LA Times'a gönderecekler.
Peşinde olduğun insanlar olmadan yaşaman mümkün değil.
Yemeklerinizi pişiriyoruz. Çöpünüzü topluyoruz. Telefonlarınızı bağlıyoruz.
Ambulanslarınızı sürüyoruz. Uyurken sizi koruyoruz.
Bize bulaşma.
Hayalar yerinde!
Bob, bu taraftan.
Gidelim.
Ben Jack'in kızgın dışlanma duygusuyum.
Hey!
Vur!
Türlerinin yok olmaması adına düzüşmekten çekinen bütün pandaları öldürmek istedim.
Petrol tankerlerinin boşaltma vanalarını açıp
o hiç görmeyeceğim Fransız sahillerini zifte boğmak istedim.
Ciğerlerime duman çekmek istedim.
Nereye gittin psikopat çocuk?
Güzel bir şeyi yok etmek istedim.
- Hastaneye yetiştirin hemen. - Tamam.
Merak etmeyin Bay Durden. Havaalanı otoparkından. Uzun süreli.
Önden buyurun Bay Durden.
Önce sen.
HAYVANLARINIZI GERİ DÖNÜŞTÜRÜN
- Ne düşünüyorsun hayatım? - Hiçbir şey.
Neden Kaos Projesi'nden haberim olmadı?
Kaos Projesi'nin ilk kuralı, soru sormak yok.
- Neden başında ben de dahil edilmedim? - Bu işin başı Dövüş Kulübü'ydü.
Kulüp bodrumdan çıktı ve Kaos Projesi doğdu.
Dövüş Kulübü'nü beraber kurduğumuzu hatırlıyorsun, değil mi?
Senin olduğu kadar benim de.
- Konu sen ve ben miyiz? - Evet. Bu işi beraber yapmıyor muyduk?
Bu bize ait bir oluşum değil.
- Özel değiliz. - Hadi oradan. Bana söylemeliydin.
Hey Tyler!
- Lanet olsun Tyler! - Ne istiyorsun?
Niyet mektubu mu? E-postayla göndereyim mi?
- Bak... - Kendi katılımına kendin karar verirsin.
Vereceğim! Ama önce bazı şeyleri bilmek istiyorum!
- Kaos Projesi'nin ilk kuralı... - Kesin sesinizi!
- Ne düşündüğünü bilmek istiyorum. - Boş versene!
Hayat, dostluk ve özellikle ikimiz hakkında
bildiğini sandığın her şeyi unut.
Bu da ne demek şimdi? Ne...
Ne yapıyorsun?
Ölmeden önce ne yapmış olmak isterdiniz?
- Otoportemi çizmek. - Ev inşa etmek.
- Ya sen? - Bilmem. Hiçbir şey.
- Kendi şeridine dön. - Bilmem lazım ama!
Şimdi ölsen, hayatın hakkında ne hissederdin?
Bilmiyorum! İyi şeyler hissetmezdim. Bunu mu duymak istiyorsun?
- Yapma! - Bu yeterli değil.
Dalga geçmeyi kes! Tyler!
Tanrım!
Lanet olsun! Lanet olsun! Canın cehenneme!
Dövüş Kulübü'nün de, Marla'nın da! Bıktım usandım bu saçmalıklarından!
Pekala. Pekala.
- Kes şunları. Direksiyonu tut! - Şu haline bak!
- Direksiyonu tut! - Şu haline bak! Acınacak haldesin!
- Neden? Neden bahsediyorsun? - Neden evini havaya uçurdum sanıyorsun?
Ne?
Dibe vurmak hafta sonu tatili veya bir seminer değildir.
Her şeyi kontrol etmeye çalışmaktan vazgeç ve kendini bırak!
- Bırak! - Pekala. Tamam.
Tamam.
Daha önce bir trafik kazası geçirmemiştim.
Kazazedeler raporlarımda
birer istatistiğe dönüşmeden önce demek böyle hissediyorlardı.
Vay anasını!
Biraz önce ölümden döndük!
Benim gördüğüm dünyada, Rockefeller Merkezi'nin kalıntıları civarındaki
Büyük Kanyon ormanlarında geyik avlıyorsun.
Ömrünün sonuna kadar üzerinden çıkarmayacağın deri kıyafetler giyiyorsun.
Sears Kulesi'ni saran kalın sarmaşıklara tırmanıyorsun.
Kafanı çevirip aşağıya baktığında terk edilmiş bir otoyolun
en sol şeridinde
tahıl ezen ve yerlere geyik etleri seren minik insanlar görüyorsun.
Dinlenmene bak şampiyon.
Derken...
Tyler?
...Tyler gitmişti.
Uyuyor muydum?
Uykuya mı dalmıştım?
Güzel ve benzersiz bir kar tanesi değilsin...
Ev yaşayan bir organizmaya dönüşmüştü,
içerisi onlarca insanın teriyle ve nefesiyle sırılsıklamdı.
Aynı organik gübre yığınının parçalarıyız...
O kadar çok insan hareket ettikçe ev yerinden oynuyordu.
Tyler Gezegeni.
Kurulu saat gibi durmadan çalışan uzay maymunları beni kapana sıkıştırmıştı.
Burada sigara içemezsin! İçeride ne kadar eter var, biliyor musun?
Ekipler halinde yemek pişirip, çalışıp, uyuyorlardı.
Bir saniye.
Her şey kontrol altında efendim.
Tyler nerede?
Efendim, Kaos Projesi'nin ilk kuralı...
Tamam. Anladım.
Yapayalnızım.
Babam beni terk etti. Tyler beni terk etti.
Ben Jack'in kırık kalbiyim.
Kaos Projesi'nde sırada ne olduğunu sadece Tyler biliyor.
İkinci kural, soru sormak yok.
Defol git başımdan! Uzak dur benden!
Bu insanlar kim?
Paper Caddesi Sabun Şirketi.
Girebilir miyim?
O burada değil.
Ne?
Tyler burada değil.
Tyler gitti.
Tyler yok.
Tanrım! Yardım çağırın!
İki mermi yarası var! Yer açın hemen!
Ne oldu? Ne oldu?
Görevdeydik.
Bir taşla iki kuş vuracaktık.
Hem bir şirket heykelini yok edecektik...
Operasyon Latte Fırtınası. Başla!
...hem de bir kahve zincirinin kafesi darmadağın olacaktı.
Her şeyi en ince ayrıntısına kadar planlamıştık.
- Her şey yolunda gitti ta ki... - Polis! Kıpırdama!
- Ne? - Bob vurulana kadar.
- Kafasına ateş ettiler. - Pis domuzlar!
Aman Tanrım!
- Orospu çocukları! - Sizi geri zekalılar.
Kafanızda kar maskeleriyle sağı solu havaya uçuruyorsunuz,
ne olmasını bekliyordunuz?
Tamam, acele edin! Bu delili, yani cesedi ortadan kaldırmamız lazım!
- Gömün. - Ne?
Bahçeye çıkarın ve gömün.
- Hadi millet, elinizi çabuk tutun! - Çekin ellerinizi! Ondan uzak durun!
Sen neden bahsediyorsun?
Bu delil falan değil. Bu bir insan.
Benim arkadaşımdı ve onu bahçeye falan gömemezsiniz!
Kaos Projesi için savaşırken öldürüldü efendim.
- Bu Bob. - Ama efendim...
Kaos Projesi'nde kimsenin ismi yoktur.
Bana bak.
Bu bir insan ve onun bir adı var, ve adı Robert Paulsen, tamam mı?
Robert Paulsen mı?
O bir insan ve bizim yüzümüzden öldü.
Bunu anlayabiliyor musunuz?
Ben anladım.
Kaos Projesi'nde ölenlerin bir adı olur.
Onun adı Robert Paulsen.
Onun adı... Robert Paulsen.
Onun adı Robert Paulsen.
- Hadi millet. Lütfen. Kesin şunu. - Onun adı Robert Paulsen.
Kesin sesinizi! Bu iş burada bitti!
BİNİŞ KARTI
Tyler?
Hayır, ben Kundakçılık Masası'ndan Dedektif Stern.
Sizinle görüşmem lazım...
Tyler'ın biletlerindeki bütün şehirlere gidip bar bar dolaştım.
Nasıl oluyordu bilmiyorum
ama 50 farklı bara bakıp, bir şekilde bilebiliyordum.
Tyler Durden'ı arıyorum. Onunla acilen konuşmam gerekiyor.
Keşke size yardımcı olabilseydim
efendim.
Her gittiğim şehirde,
uçaktan adım atar atmaz
yakınlarda bir Dövüş Kulübü olduğunu sezebiliyordum.
Hey! Hey!
Taksi!
Yüzüme bak. Ben de kulübe üyeyim.
Sadece Tyler'ı görüp görmediğini merak ediyorum.
Size böyle bir bilgi verme yetkim olmadığı gibi,
olsaydı bile şu durumda herhangi bir şey söyleyemezdim.
- Sen tam bir salaksın. - Gitmenizi rica etmek durumundayım.
Tyler dur durak demeden ülkenin her yerinde kulüpler kurmuştu.
Uyuyor muydum? Uykuya mı dalmıştım?
Tyler mı benim, yoksa ben mi Tyler'ın kabusuydum?
- Hikayeler duyduk. - Ne hikayesi?
- Neye benzediğini kimse bilmiyor. - Üç yılda bir estetik ameliyat yaptırıyor.
Bu hayatımda duyduğum en aptalca şey.
- Miami'deki kulüp hakkındakiler doğru mu? - Bay Durden bir ordu mu kuruyor?
Sürekli bir déjà vu aleminde yaşıyor gibiydim.
Gittiğim her yere daha önce gitmiş gibiydim.
Görünmez bir adamı takip etmek gibi bir duyguydu.
Kurumuş kan kokusu.
Kirli ve çıplak ayak izleri birbirlerini izliyordu.
Beklemiş ter aroması kızarmış tavuk gibi kokuyordu.
Bir gece önceki dövüşün sıcaklığı yerde hissediliyordu.
Tyler'ın hep bir adım gerisindeydim.
Onun adı Robert Paulsen. Onun adı Robert Paulsen. Onun...
Tekrar hoş geldiniz efendim.
Nasılsınız?
Beni tanıyor musun?
- Beni test mi ediyorsunuz? - Hayır. Bu bir test değil.
Geçen perşembe buradaydınız.
Perşembe mi?
Şu anda durduğunuz yerden güvenliğin ne kadar iyi olduğunu soruyordunuz.
Sımsıkı efendim.
Benim kim olduğumu sanıyorsun?
- Bunun bir test olmadığına emin misiniz? - Hayır, bu bir test değil.
Siz Bay Durden'sınız.
Elimdeki bu izi siz yaptınız.
Lütfen koltuklarınızı dik konuma getirin.
- Efendim? - Marla, benim.
- Seninle hiç yaptık mı? - Ne?
- Seks. - Bu ne kadar saçma bir soru böyle?
Cevap evet olduğu için mi yoksa hayır olduğu için mi saçma?
- Kandırmacalı bir soru mu bu? - Hayır. Bilmem gerekiyor...
Yaptığımız sadece seks miydi yoksa seviştik mi diye mi soruyorsun?
- Seviştik yani? - Şimdi böyle mi oldu?
Sadece soruya cevap ver! Yaptık mı yapmadık mı?
Önce düzüyorsun, sonra tersliyorsun. Bir seviyorsun, bir nefret ediyorsun.
Bir naziksin, bir pisliksin.
Bunlar ilişkimizi tanımlamaya yeter mi Tyler?
Az önce kabın basıncı düştü.
- Ne dedin? - Senin neyin var?
- Adımı söyle! - Tyler Durden.
Tyler Durden, seni manyak! Neler oluyor?
- Oraya geliyorum! - Orada değilim!
Sözünden döndün.
- Tanrım, Tyler. - Ona benden bahsettin.
- Neler oluyor böyle? - Tek bir şey rica ettim. Çok basit bir ricaydı.
Neden insanlar beni sen zannediyor?
Cevap ver!
Otur.
Cevap ver. Neden insanlar beni sen zannediyor?
Bence cevabı sen de biliyorsun.
- Hayır, bilmiyorum. - Evet, biliyorsun.
İkimizi karıştırmaları için geçerli bir sebep var mı sence?
Bilmem.
- Buldun. - Hayır.
- Bize bulaşma! - Hadi söyle.
Çünkü...
Hadi söyle.
Çünkü ikimiz aynı insanız.
Doğru.
Bu dünyanın şarkı söyleyen ve dans eden...
- Aklım almıyor. - Hayatını değiştirmek istiyordun.
Kendi başına yapacak gücün yoktu.
Olmak istediğin her şey bende vücut buldu.
Görünmek istediğin gibiyim, düzüşmek istediğin gibi düzüşüyorum,
zekiyim, kabiliyetliyim, ve en önemlisi, senin olamadığın kadar özgürüm.
Olamaz.
- Tyler burada değil. Tyler gitti. - Ne?
- Bu gerçek olamaz. Bu delilik. - İnsanlar bunu hep yapar.
Kendi kendilerine konuşurlar. Kendilerini olmak istedikleri gibi hayal ederler.
Ama onlarda sendeki gibi bunu bir adım daha ileriye götürecek yürek yoktur.
Senin de bununla boğuştuğun oluyor, dolayısıyla bazen de kendin oluyorsun.
Bunu yine yapmalıyız.
Diğer zamanlarda beni izlediğini hayal ediyorsun.
Bu ilk gecenizse, dövüşmek zorundasınız.
Yavaş yavaş kendini bırakıp...
Tyler Durden oluyorsun.
İşin veya bankadaki paran değilsin!
- Olamaz. Senin bir evin var. - Kontratı senin adına.
- İşlerin, bir hayatın var. - Uyuyamadığın için geceleri çalışıyorsun.
- Veya sabaha kadar sabun yapıyorsun. - Marla'yla yatıyorsun Tyler.
Aslına bakarsan, sen yatıyorsun. Ama onun için bir şey değişmiyor.
Aman Tanrım.
İkilemimizi görüyorsun.
Çok şey biliyor.
Bu durumun hedeflerimizi nasıl tehlikeye attığını konuşmamız gerekecek.
Ne... Sen ne diyorsun?
Bu saçmalık. Bu saçmalık! Bu zırvaları dinlemeyeceğim.
- Sen delisin! - Hayır. Sen delisin.
Ve bu saçmalıklar için vaktimiz yok.
Bunun adı değişim.
Film oynamaya devam eder ve izleyici hiçbir şey fark etmez.
- Bayım! Ayrılıyor musunuz? - Evet. Faturayı yollayın.
Önce bu telefon konuşmalarını onaylamanızı rica edeceğim.
- Bu numaraları ne zaman aramışım? - Sabah 2 ila 3 arası.
Her akşam yatağa daha mı erken gitmeye başlamıştım?
Daha mı geç kalkmaya başlamıştım?
Giderek daha mı fazla Tyler oluyordum?
Kimse yok mu?
Déjà vu, her şey sil baştan.
Yeterince sabunla her şeyi havaya uçurmak mümkün.
Aman Tanrım.
- 1888. - Kiminle görüşüyorum?
Franklin. Burası bakım dairesi.
Alo? Alo?
1888 FRANKLIN CAD.
Franklin Caddesi mi?
Evet. Nasıl yardımcı olabilirim?
- Alo? - Evet, evet.
Hemen müdürünle konuşmam gerekiyor.
- Müdür benim. - Pekala, beni dinle.
Binanıza çok feci bir şey olmak üzere.
Her şey kontrol altında efendim.
- Ne dedin? - Bizi merak etmeyin efendim. Bize güvenin.
2160.
2160 FULTON CAD.
Marla! Marla! Bekle!
Bekle! Konuşmamız lazım! Marla! Marla!
O manyak dazlakların kafama süpürgeyle vurdu!
Neredeyse kolumu kırdılar!
Parmak uçlarını sodyum hidroksitle yaktılar.
Senin için çok zor olacak, biliyorum ama beni dinlemelisin.
- Bir araba dolusu zırva geliyor. - Bana biraz inanman lazım.
Söyleyeceklerin umurumda değil.
Kızgın olmakta çok haklısın...
Sadece kahve istiyorum.
Efendim, yemekler müessesenin ikramıdır.
- Nedenmiş? - Sorma.
Her neyse.
Ben bir istiridye çorbası,
kızarmış tavuk yanında patates ve çikolatalı pasta istiyorum.
Yemekler temiz olsun lütfen.
O halde istiridye çorbasını tavsiye etmem.
Çorba kalsın. Teşekkürler.
30 saniye süren var.
Son zamanlarda çok garip davrandığımın farkındayım, tamam mı?
Sanki iki farklı kişiymişim gibi olduğumu biliyorum...
Biri Dr. Jekyll diğer Bay Ahmak.
Bunu hak ettim. Ancak çok önemli bir şey fark ettim.
Neymiş.
Açıklayamayacağım sebeplerden ötürü ilişkimizin tam boyutu konusunda
şu ana kadar net bir fikrim yoktu.
- Sana iyi davranmadığımı biliyorum. - Her neyse.
Hayır. Bana sadece on beş saniye ver lütfen! On beş saniye beni dinle.
Senden özür dilemeye çalışıyorum.
Anladım ki senden gerçekten hoşlanıyorum Marla.
- Gerçekten mi? - Gerçekten.
Benim için önemlisin ve benim yüzümden başına bir şey gelmesini istemiyorum.
Hayatın tehlikede.
- Ne? - Şehri terk etmen lazım.
Büyük şehirlerden uzak dur. Kamp falan yap...
Sen delisin.
- Senin başına büyük bir iş açtım. - Hayır. Kapa çeneni!
- Güvende değilsin. - Kapa çeneni!
- Denedim Tyler. Gerçekten. - Biliyorum.
Sevdiğim pek çok yanın var. Zekisin, komiksin, yatakta muhteşemsin.
Ama... Tahammül sınırlarımı aştın.
Ciddi bir duygusal buhrandasın
ve yardım alman lazım.
- Biliyorum, üzgünüm. - Sen, ben, hepimiz üzgünüz.
Artık dayanamıyorum.
Dayanamıyorum ve dayanmaya da çalışmayacağım.
Gidiyorum.
Gidemezsin Marla! Güvende değilsin!
- Marla, anlamıyorsun! - Beni rahat bırak!
Seni korumaya çalışıyorum!
- Yüzünü bir daha görmek istemiyorum! - İstediğin buysa...
Burada dur.
Dur bir saniye! Kes sesini!
Parayı al ve otobüse bin. Söz, bir daha seni rahatsız etmeyeceğim.
Kes sesini!
Lütfen otobüse bin. Lütfen otobüse bin.
- Bunu neden yapıyorsun? - Bir tehdit olduğunu düşünüyorlar.
Şimdi açıklayamam. Güven bana.
Gittiğin yeri görürsem güvende olmazsın.
Bunu geri ödemeye niyetim yok. Pislik vergisi kestiğimi farz et.
Tamam. Birkaç günlüğüne büyük şehirlerden uzak durmayı unutma, tamam mı?
Tyler...
Hayatımda başıma gelen en berbat şey sendin.
Merhaba. Beni tutuklamanızı istiyorum.
Şehirde meydana gelen pek çok vandalizm
ve saldırı olaylarından sorumlu bir terörist örgütün lideriyim.
Şehir merkezinde yaklaşık 200 üyemiz vardı.
Beş, altı büyük şehirde daha kollarımız var.
Merkezi otoriteden bağımsız olarak
hareket etme yetisine sahip hücresel ekipler mevcut.
Dediğim eve gidin, tamam mı? Adres 1537 Paper Caddesi.
Orası merkezimiz.
Robert Paulsen'ın cesedini arka bahçede gömülü bulacaksınız.
Bodrum katında kısa süre önce
büyük miktarlarda nitrogliserin yapımında kullanılmış küvetler bulacaksınız.
Sanırım plan, bu kredi kartı şirketleriyle
TRW binasını
havaya uçurmak.
Neden bu binalar? Neden kredi kartı şirketleri hedef alındı?
Borç kayıtlarını silinirse her şey sil baştan başlar.
Mutlak kaos ortamı oluşur.
Konuşmaya devam etsin. Ben bir telefon edeceğim.
Yaptığınıza hayranım.
- Ne? - Bu emir cesaretinizin bir göstergesi.
Siz bir dahisiniz efendim.
Kaos Projesi'ne siz dahil her kim olursa hayalarını kesmemiz
emrini verdiniz.
- Boşuna direnmeyin. - Çok azimli bir hareket Bay Durden.
- Herkese örnek olacaksınız. - Büyük bir hata yapıyorsunuz!
- Bunu söyleyeceğinizi söylemiştiniz. - Ben Tyler Durden değilim!
Bunu söyleyeceğinizi de söylemiştiniz.
Pekala. Ben Tyler Durden'ım.
Beni dinleyin. Size kesin bir emir veriyorum. Bu görevi burada sonlandırıyoruz.
Bunu kesinlikle söyleyeceğinizi söylemiştiniz.
Bırakın!
Aklınızı mı kaçırdınız? Siz polissiniz!
Süre tutan var mı?
Ses çıkarma.
Kahretsin!
- Bu bilgilerden bazıları doğrulandı. - Anlıyorum.
- Paper Caddesi'ndeki şu eve bir bakalım. - Hemen geliyorum.
Hey, bekle!
- Sıkı tuttun mu? - Tuttum.
Efendim, bunu yapmak zorundayız.
- Direnmeniz yersiz! - Lastik nerede?
Benden uzak durun! At o bıçağı!
Geri çekilin. Hemen yere yatın!
Yere yatın!
Kapıdan ilk çıkanın midesini kurşunla doldururum! Anlaşıldı mı?
Çekil! Uzak dur!
Koştum.
Kaslarım yanmaya ve damarlarım sülfürik asit pompalamaya başlayana dek koştum.
Koştum, koştum, koştum.
FRANKLIN CADDESİ
Gecenin bir vakti donla nereye koşuyorsun böyle?
Delilere benzemişsin!
Hayır. Planını biliyorum. Neler çevirdiğini çözdüm.
Gel o zaman, olacakları beraber seyredelim. Çok güzel manzaralı bir yer ayarladım.
OTOPARK MERDİVENLERİ
Asansörler
Tanrım.
Şimdi ne yaptığını sanıyorsun?
- Buna bir son vereceğim. - Neden?
- Hayatında yaptığın en büyük şey bu. - Buna izin veremem.
10 farklı binada 10 bomba daha var.
Ne zamandan beri Kaos Projesi'nin amacı insanları öldürmek?
Binalar boş. Kimseyi öldürdüğümüz falan yok. Bilakis, onları özgür bırakıyoruz!
Bob öldü. Kafasından vuruldu.
Omlet yapacaksan birkaç yumurta kırman gerek.
Hayır. Seni dinlemeyeceğim. Orada değilsin bile.
Yerinde olsam yapmazdım. Özellikle hangi kablonun ne işe yaradığını bilmeseydim.
Sen biliyorsan ben de biliyorumdur.
Veya... Belki de senin bileceğini bildiğimden bütün gün yanlış kabloları düşündüm.
O olabilir mi?
Aman Tanrım, olamaz. Sakın yeşile dokunma.
Yeşil olmasın da hangisi olursa olsun.
Sana bunu yapma demiştim!
Lanet olsun!
Tyler, minibüsten uzaklaş.
Tyler, çok ciddiyim! Minibüsten uzaklaş!
Lanet olsun!
Oha! Oha!
Pekala.
Hayali arkadaşımı vurayım derken 1500 litre nitrogliserine
ateş etmeye başladığının farkında mısın?
Sakin ol Tyler!
Yapma ama! Lütfen gitme!
Ne var?
Üç dakika kaldı. O an geldi çattı.
Başlangıç.
Sıfır noktası.
- Sanırım hikayeye buradan girmiştik. - Günün anlam ve önemiyle ilgili konuşsana.
Pardon?
Hala aklıma bir şey gelmiyor.
Geriye dönük esprili gönderme yaptın demek.
Heyecan şimdi başlıyor.
İki buçuk dakika. Kazandığımız zaferleri bir düşünsene.
Bu pencerelerden finansal tarihin çöküşünü seyredeceğiz.
Ekonomik eşitliğe bir adım daha yaklaşıyoruz.
- Onu neden getirttin? - Bir işi yaptın mı tam yapmalısın.
Bırak beni, seni kel kafalı gerzek!
- Yalvarırım, bunu yapma. - Ben yapmıyorum. Biz yapıyoruz.
- İstediğimiz bu. - Hayır. Ben istemiyorum.
Evet. Ama "sen" artık bir şey ifade etmiyorsun. Seni unutmamız lazım.
- Sen sadece kafamın içinde bir sessin. - Sen de benimkinde!
- Neden senden kurtulamıyorum? - Bana ihtiyacın var.
Hayır. Yok. Artık gerçekten yok.
Beni sen yarattın. Ben kendimi daha iyi hissetmek için ezik bir kişilik yaratmadım.
- Biraz sorumluluk al. - Alıyorum.
Her şeyin sorumlusu benim, bunu kabul ediyorum.
Lütfen, yalvarırım, bu işe bir son ver.
Hiç bizi yarı yolda bıraktım mı?
Sayemde ne kadar yol katettin?
Bunu bitirmemizi sağlayacağım.
Tepinip dursan da her zamanki gibi seni sırtımda taşıyacağım
ve sonunda bana teşekkür edeceksin.
Tyler. Tyler.
Benim için yaptığın her şey için müteşekkirim.
Ama bu kadarı çok fazla. Böyle olsun istemiyorum.
Ne istiyorsun? Eski boktan işini mi? Apartmanında komedi dizileri seyretmek mi?
Canın cehenneme! Ben bunu yapmam.
- Bu gerçek olamaz. - Oldu bile, kapa çeneni!
- 60 saniye kaldı. - Olamaz.
Bir çıkış yolu olmalı. Bunlar gerçek değil.
Sen gerçek değilsin. O silah... Senin elinde bile değil.
Silah benim elimde.
Aferin. Bu hiçbir şeyi değiştirmez.
Neden kafana silah dayamak istiyorsun?
Benim kafam değil Tyler.
Bizim kafamız.
Enteresan.
Aklından neler geçiyor IKEA bebesi?
Hey. Sen ve ben.
Dost değil miyiz?
Tyler,
beni iyice dinlemeni istiyorum.
Dinliyorum.
Gözlerim açık.
O koku ne?
- Herkes nerede? - Olamaz. Neler oluyor?
Bay Durden!
Aman Tanrım!
Efendim!
Siz... İyi misiniz efendim?
- İyiyim, iyiyim. - Çok kötü görünüyorsunuz. Burada ne oldu?
- Bir şey olmadı, önemli değil. - Yo, hayır efendim. Doğru söylüyor.
- Berbat durumdasınız. Yardım çağıralım. - İyiyim.
Ben iyiyim. Her şey yolunda.
Bırakın!
- Bırakın. - Tanrım!
Sen!
Merhaba Marla.
- Onu burada bırakın. Aşağıda buluşuruz. - Emin misiniz?
Evet, eminim.
Seni pislik! Bu nasıl manyakça bir oyundur, anlamak mümkün değil, hem beni...
Aman Tanrım, suratın!
Evet, biliyorum.
- Ne oldu? - Sorma.
- Vurulmuşsun. - Evet, vuruldum.
Aman Tanrım.
- Ayakta durabildiğine inanamıyorum. - Sıkı adam diye buna derim.
Bunu kim yaptı?
Ben yaptım desem.
Gaz bezi bul.
- Kendini mi vurdun? - Evet ama iyiyim. Marla, bana bak.
Gerçekten iyiyim.
İnan bana. Her şey yoluna girecek.
Beni hayatımın çok garip döneminde tanıdın.